Skip to main content

Escape to the Country

Escape to the country

November 14, 2016

By Arnold Jansen op de Haar

I’m going to exchange London for the English countryside. The type of area that organises competitions for growing the biggest vegetables.

At the moment I live in a London apartment block and I mainly hear people speaking Arabic, French and Russian in the lift. The search last month, together with my sister, was in an area mainly populated by English people.

Some EU nationals are becoming very unsettled about the threat of Brexit. For example, Joris Luyendijk recently wrote in The Guardian that he no longer dares to call out loudly to his fluent-English-speaking children because of his Dutch accent, as people will notice that ‘they are foreigners’. There is more and more hate against foreigners, so he argued.

Dear Joris, almost everyone in London is from abroad, and often a whole lot more exotic than Dutch. This is London, a cosmopolitan city. I don’t know of any other city that gives foreigners so much freedom to do as they like. If you are afraid of people hearing your Dutch accent, and thinking: ‘Oh my god, I hope they don’t hear I’m Dutch!’, then the fear is really inside your own mind.

So I’m certainly not leaving for this reason. I think London is a marvellous city. It’s just that the space at home is not big enough to write a novel, and moving to a bigger living space here is not an option at the moment. So we are going to do something totally different. An adventure!

Our first search was aimed at rural. Yes indeed, Joris, among these weird English. In our case it led us to finding a wonderful eighteenth-century thatched cottage in south-west England. It is a pity that rural properties often lack a decent internet connection.

Another house actually had very good connectivity, but that was because it was in line with the main runway of Brize Norton airforce base (the same place where I, in a very distant past, had taken a helicopter handling course). Yet another house was located next to an army base, in a village that consisted mainly of housing estates for military families. And although I have nothing against the army, quite the reverse, this didn’t feel quite rural.

Well, I could continue in this vein. About a cottage with an interior that was completely wrecked: an entirely stainless-steel kitchen with a bar and bar stools. Or about a very posh estate agent who was recommending a house that had holes in its roof, and about whom I later on the web found comments like ‘he does indeed have a double-barrelled name but can’t be contacted when there is a problem’. (‘And my whole family had the same experience.’)

A good indicator is a visit to the local pub. ‘Every Friday karaoke night.’ 

Until we stumbled upon a house in the small town of Malmesbury. No one here in London has heard of Malmesbury, but I already feel that I must come to Malmesbury’s defence.

For example, Æthelstan, the first Anglo-Saxon king of England, was buried in its abbey in 939 and the town has the oldest inn in England (since 1220). Even though there are about six other hotels in England which lay claim to the same title, I back The Old Bell Hotel in Malmesbury.

I can also inform you that it’s not far from Highgrove, Prince Charles’s country estate, and that we will acquire a dog called Harry.

He’s actually not named after Prince Harry, who recently was declared prince le plus sexy de la planète by Le Figaro. It sounds much sexier in French, but you don’t want to create any problems with the English. No, the dog is named after my uncle Harry, who died well before I was born, but who was my mother’s favourite brother. (You leave nothing behind, you take everything with you.)

So, after more than two years in London, I’m leaving for the countryside with my sister. Among the English. And I will simply call Harry in a loud voice with a slight Dutch accent, Brexit or no Brexit. Now the only thing left is to write that novel.

© Arnold Jansen op de Haar
© Translation Holland Park Press

Visit Arnold’s home page to find out more about his other publications.

Arnold reading poetry

Previous columns:
What Would Donald Do?
A Selection Box
A Poet in Sandals
The Marseillaise
Brexit Bear
Letter to the British People
Dinner with Louis and José
An Anglophile European
Mary Magdalene of Notting Hill
No Hugging of Brits!
The God of Rochester
A ‘Bare Buttocks Face’
A Coach Full of Exes
On a Knife Edge
A Very British Secret
End-of-Year Chat
A Cigar in Brussels
Burning a Catholic
Ted or Sylvia?
Unsuitable for Class War
The Weather in Arnhem
Accident & Emergency
The Plumber and the Little Prince
A Trojan Horse
Portobello Hipster
A Celebration Every Day
Diana is Back
Loved by All
Cooking in Peacetime
A Bit of a Genetic Mess
Email a Fairy
A Peeing Neanderthal
Fictional Brits
Bare Burka
Is Van Gaal a Turkey?
An Estate Agent in High Heels
A Boy from Westminster
Adventure in Amsterdam
Amalia & George
Cheering Quietly
Human Waste
D-Day for Poetry
A Dog in London
Van Gaal and Wurst
Baby King George
The Virgin Train from Birmingham
Nuclear Hospitality
Vladimir the Viking
Ski Girl with Moustache

Ik ga Londen verruilen voor het Engelse platteland. Zo’n gebied waar men wedstrijden houdt in wie de grootste groente kan kweken.

Nu woon ik nog in een Londens appartementencomplex waar ik in de lift vooral Arabisch, Frans en Russisch hoor. Mijn zoektocht, samen met mijn zus, was afgelopen maand in een gebied waar vrijwel uitsluitend Engelsen wonen.

Sommige ingezetenen uit EU-landen worden ontzettend onzeker van de dreiging van Brexit. Zo schreef Joris Luyendijk onlangs in The Guardian dat hij in een Londens park niet meer hard naar zijn vloeiend Engels sprekende kinderen durft te roepen vanwege zijn Nederlandse accent want dan zien ze ‘dat ze buitenlands zijn’. En er is steeds meer haat tegen buitenlanders, zo betoogde hij.

Beste Joris, vrijwel iedereen hier in Londen is buitenlands. En vaak nog een stuk exotischer dan Nederlands. Dit is Londen, een kosmopolitische stad. Ik ken geen stad waar je als buitenlander zo vrij bent in je doen en laten. Bang zijn dat ze je Nederlandse accent horen? En denken: o God, als ze maar niet horen dat ik Nederlands ben! Dan zit de angst echt in je eigen hoofd.

En om die reden ga ik dus zeker niet weg. Ik vind Londen een geweldige stad. Alleen is de ruimte in huis zeer beperkt om een roman te schrijven en groter wonen is hier momenteel geen optie. Dus gaan we iets heel anders doen. Een avontuur!

Onze eerste zoektocht was gericht op ‘landelijk’. Ja Joris, midden tussen die enge Engelsen. Dat betekende in ons geval dat we in het zuid-westen van Engeland bij een geweldige rietgedekte cottage uit de 18de eeuw terechtkwamen. Alleen jammer dat ‘rural properties’ vaak geen internet hebben.

Een ander huis had wel weer zeer goede verbindingen maar dat kwam omdat het in het verlengde van de startbaan van de luchtmachtbasis Brize Norton lag (waar ik in een heel ver verleden nog de helicopter handling course gevolgd heb) en een ander huis lag naast een legerbasis, in een dorp dat vooral bestond uit huisvesting voor militaire gezinnen. En hoewel ik helemaal niks tegen militairen heb, integendeel, het voelde toch niet heel landelijk aan.

Nou ja, zo kan ik nog even doorgaan. Over een van binnen volledig verwoeste cottage (volledige chromen keuken met bar en barkrukken). Of een zeer chique verhurende makelaar die een huis met gaten in het dak stond aan te prijzen, over wie ik later op internet opmerkingen vond als ‘hij heeft wel een chique naam maar is nooit bereikbaar als er iets aan de hand is’. (‘En dat is de ervaring van mijn hele familie.’)

Wat ook een goede graadmeter is, is een bezoek aan de lokale pub. ‘Elke vrijdagavond karaoke.’

Tot we op een huis in het plaatsje Malmesbury stuitten. Niemand hier in Londen heeft ooit van het plaatsje Malmesbury vernomen, maar ik voel nu al dat ik het voor Malmesbury ga opnemen.

Zo ligt Æthelstan, de eerste Angelsaksische koning van Engeland, er sinds 939 begraven in de Abdij en bezit het plaatsje het oudste hotel van Engeland (sinds 1220). En al zijn er nog zo’n zes hotels in Engeland die dezelfde titel claimen, ik houd het op The Old Bell Hotel in Malmesbury.

Ik kan u verder nog melden dat het niet ver van Highgrove, het landgoed van Prince Charles, ligt en dat we een hond willen nemen die we Harry gaan noemen.

Overigens niet vernoemd naar Prins Harry, die Le Figaro onlangs nog prince le plus sexy de la planète noemde. Dat klinkt in het Frans nog lekkerder. Maar je wilt natuurlijk geen problemen met die Engelsen gaan maken. Nee, de hond is vernoemd naar oom Harry, die ver voor mijn geboorte is overleden maar de favoriete broer van mijn moeder was. (Je laat niets achter je, je neemt alles mee.)

Dus na ruim twee jaar Londen vertrek ik met mijn zus naar het platteland. Tussen de Engelsen. En ik ga gewoon keihard met een licht Nederlands accent naar Harry roepen. Brexit of geen Brexit. Nou nog die roman schrijven.

© Arnold Jansen op de Haar


Eerdere columns:
Wat zou Donald doen?
Een gemengde doos
Een dichter op sandalen
Beertje Brexit
Brief aan de Britten
Eten met Louis en José
Een anglofiele Europeaan
Maria Magdalena van Notting Hill
Geen Britten knuffelen!
De God van Rochester
Een blotebillengezicht
Een touringcar met exen
Kantje boord
Een zeer Brits geheim
De sigaar in Brussel
Een katholiek verbranden
Ted of Sylvia?
Ongeschikt voor klassenstrijd
Het weer in Arnhem
Spoedeisende Hulp
De loodgieter en de kleine prins
Het paard van Troje
Aan de schandpaal!
Portobello Hipster
Elke dag feest
Diana is terug
Geliefd door allen
Koken in vredestijd
Een genetisch zootje
E-mail een elfje
De plassende Neanderthaler
Fictieve Britten
Blote boerka
Is Van Gaal een kalkoen?
Een makelaar op hoge hakken
Een jongen uit Westminster
Avontuur in Amsterdam
Amalia & George
Zachtjes juichen
Menselijk afval
D-Day voor poёzie
Een hond in Londen
Van Gaal en Wurst
Baby King George
De Virgin trein uit Birmingham
Nucleaire gastvrijheid
Vladimir de Viking
Ski-meisje met snor