Skip to main content

An Anglophile European

Een anglofiele Europeaan

May 10, 2016

By Arnold Jansen op de Haar

‘Doctor, I’m an Anglophile, do you think that’s dangerous?’ Every time I visit my GP I’m tempted to ask this question. But, at this practice, you keep seeing a different doctor. The last one I saw was called Georgios, and I don’t think Georgios would get my question.

So, I’m an Anglophile. Someone with a strong preference for England and all things English. Or, as a London-based, Dutch-speaking friend who is a Lady (holding a British passport, but raised in the Netherlands) recently put it: ‘I was too outrageous for The Hague and too posh for Amsterdam.’ In other words: quite an eccentric. That’s what they love, here in England.

You can also be a Francophile, but they are in decline. The era when people hung a fishing net over the ceiling, lined their eyes with kohl, dressed in a black jumper and opened a bottle of wine to quote Sartre and listen to French chansons is well in the past.

Some countries don’t have a word for it, for someone who loves their country and all that it represents. Take Scotland, but there they suffer from Anglophobia instead: a disgust for everything related to England.

Last week, I voted for the first time here in London. Well, as a UK resident from an EU member state, I’m not allowed to vote in the referendum which will decide whether we Europeans can stay, or in general elections, but I can vote to elect a London Mayor and the London Assembly. And I’m also allowed to vote in European elections. I can even choose whether I want to vote in the Netherlands for a Dutch candidate or here for an English one. Or both, because I don’t think this is being checked.

Being an Anglophile, I had expected that elections would be better organised here than back in the Netherlands. But you didn’t have to provide proof of your identity, or even show your poll card. This created problems in one of the boroughs because they had incorrect lists. But, in fact, here you can simply pretend to be your uncle Harry.

Now, I have to be careful not to be too critical because, even though I’m very much an Anglophile, the English don’t like people who think they really understand their country. Once, I started a conversation with someone about the fact that in some ways Margaret Thatcher has been a blessing for this country, and this put me in fear for my life.

Because I’m an Anglophile, certain things particularly strike me. Especially when I hear or see the Dutch news. Over here, the fact that William’s Kate has been wearing a rather frumpy dress can certainly make the headlines.

When, during a state visit to Bavaria, the Dutch Queen Máxima is seen wearing a ‘swastika coat’ (one of the patterns on the coat resembled a swastika) and it is reported in the German tabloid Bild, the entire Dutch media try to outdo each other in saying that it is just a storm in a teacup, and that, of course, she didn’t mean to cause any offence.

Here in England they would also point out that Máxima’s proficiency in Dutch isn’t improving. Do take note, though: I’ve got nothing against Máxima. Actually, I think she’s much lovelier than Kate. But I use this example to demonstrate that here in England you can be more outspoken. We are all supposed to call Kate Catherine but, of course, no one really does. Maybe it’s because the grip of the British Royal Family is not that tight, or because it’s less likely you tread on any royal toes. Or that the politicians are less in awe.

But what I want to say is this: I’m a true Anglophile. I suspect I’m rather like the English in many respects. That’s why I’m not a Europhile.

I’ve heard artistic friends say that it’s important from a cultural point of view for the UK to stay in the EU. My reply would be: The Beatles and Mary Quant thrived without the EU. England has always been a cultural leader, not a follower. With or without the EU.

The British need to stay in the EU. Not because of the economy, nor for culture, but to provide a counterweight in Europe. And to add a touch of eccentricity. Well, you don’t have to be convinced by my arguments; I’m just an Anglophile European.

© Arnold Jansen op de Haar
© Translation Holland Park Press

Visit Arnold’s home page to find out more about his other publications.

Arnold reading poetry

Previous columns:
Mary Magdalene of Notting Hill
No Hugging of Brits!
The God of Rochester
A ‘Bare Buttocks Face’
A Coach Full of Exes
On a Knife Edge
A Very British Secret
End-of-Year Chat
A Cigar in Brussels
Burning a Catholic
Ted or Sylvia?
Unsuitable for Class War
The Weather in Arnhem
Accident & Emergency
The Plumber and the Little Prince
A Trojan Horse
Portobello Hipster
A Celebration Every Day
Diana is Back
Loved by All
Cooking in Peacetime
A Bit of a Genetic Mess
Email a Fairy
A Peeing Neanderthal
Fictional Brits
Bare Burka
Is Van Gaal a Turkey?
An Estate Agent in High Heels
A Boy from Westminster
Adventure in Amsterdam
Amalia & George
Cheering Quietly
Human Waste
D-Day for Poetry
A Dog in London
Van Gaal and Wurst
Baby King George
The Virgin Train from Birmingham
Nuclear Hospitality
Vladimir the Viking
Ski Girl with Moustache
Message From the Bathtub
A Consistent Resolution
Nigella’s Law
Cowboy in the Kingdom
An Angry Philanthropist
Oligarch with Red Umbrella
The Lives of Others

‘Dokter, ik ben een anglofiel, denkt u dat het kwaad kan?’ Elke keer dat ik mijn huisarts bezoek heb ik de neiging deze vraag te stellen. Maar je hebt hier vaak met invallers te maken. De laatste die ik sprak heette Georgios en ik denk niet dat Georgios het zou begrijpen.

Ik ben dus een anglofiel. Iemand met een sterke voorliefde voor Engeland en alles wat Engels is. Of zoals een in Londen woonachtige bevriende Nederlands sprekende freule (met Brits paspoort, maar opgegroeid in Nederland) onlangs tegen me zei: ‘Ik was te wild voor Den Haag en te bekakt voor Amsterdam.’ Anders gezegd: behoorlijk excentriek. Daar houdt men in Engeland van.

Men kan ook francofiel zijn. Maar dat komt steeds minder voor. De tijd dat we met een visnet tegen het plafond, zwartgemaakte ogen, een zwarte trui en een fles wijn op zolderkamers Sartre citerend naar Franse chansons zaten te luisteren, ligt ver achter ons.

Sommige landen kennen het geheel niet, een woord voor iemand die houdt van dat land en alles wat dat land vertegenwoordigt. Schotland bijvoorbeeld. Maar daar lijdt men dan weer in grote mate aan anglofobie: een afkeer voor alles wat te maken heeft met Engeland.

Vorige week heb ik hier in Londen voor het eerst gestemd. Ja, ik mag als EU-inwoner van dit land dan wel niet stemmen bij het referendum waar het erom gaat of we als Europeanen mogen blijven, en ook niet tijdens algemene verkiezingen, maar wel voor burgemeester en gemeenteraad. En ook voor de Europese verkiezingen. Dan mag ik zelfs kiezen of ik in Nederland stem op een Nederlandse kandidaat of hier op een Engelse. Of dubbel, want ik denk niet dat iemand dat controleert.

Als anglofiel dacht ik dat de verkiezingen hier beter geregeld zouden zijn dan ‘bij ons’ in Nederland. Maar je hoeft niet eens je legitimatie te laten zien. En zelfs je stemkaart niet. Dat leverde bij één stemdistrict problemen op want daar had men de verkeerde lijsten. Maar je kunt je hier dus gewoon uitgeven voor je ome Harry.

Nou moet ik oppassen met hier een beetje kritiek te gaan zitten leveren, want je kunt hartstikke anglofiel zijn, Engelsen vinden het niet leuk als je denkt verstand te hebben van hun land. Ik begon eens met iemand over het feit dat Margaret Thatcher in zekere zin ook een zegen voor het land is geweest en toen werd ik bijna vermoord.

Als anglofiel vallen mij wel allerlei dingen op. Vooral als ik nieuws uit Nederland hoor of zie. Zo kan men hier gewoon op de voorpagina van een krant zetten dat Kate (van William) een hele stomme jurk aan had.

Trekt koningin Máxima bij een officieel bezoek aan Beieren een ‘hakenkruisjas’ aan (je kon in een van de versieringen een hakenkruis zien), en het Duitse Bild daarover schrijft, dan valt men in de Nederlandse media over elkaar heen om te zeggen dat het ‘een storm in een glas water’ is en ze dat natuurlijk nooit zo heeft bedoeld.

In Engeland zouden ze zeker ook zeggen dat het Nederlands van Máxima er niet op vooruit gaat. Begrijp me goed, ik heb niks tegen Máxima. Ik vind haar zelfs leuker dan Kate. Maar ik zeg het om aan te geven dat hier meer gezegd kan worden. Iedereen moest Kate Catherine noemen, maar dat doet natuurlijk niemand. Het kan ook zijn dat de arm van het koningshuis hier minder lang is. Of de tenen. Of dat politici minder ja-knikkers zijn.

Maar wat ik dus wilde zeggen: ik ben een grote anglofiel. Ik vermoed dat ik in veel dingen nogal Engels ben. Ik ben dan ook geen eurofiel.

Ik hoorde bevriende kunstenaars zeggen dat het voor de cultuur belangrijk zou zijn dat het Verenigd Koninkrijk in de EU blijft. Ik zou willen zeggen: The Beatles en Mary Quant konden heel goed zonder de Europese Unie. Engeland is altijd cultureel leidend, niet volgend. Met of zonder EU.

De Britten moeten in de EU blijven. Niet voor de economie. Niet voor de cultuur. Maar voor het evenwicht in Europa. En een tikkeltje excentriciteit. Nou ja, u hoeft het van mij niet aan te nemen, ik ben een anglofiele Europeaan.

© Arnold Jansen op de Haar


Eerdere columns:
Maria Magdalena van Notting Hill
Geen Britten knuffelen!
De God van Rochester
Een blotebillengezicht
Een touringcar met exen
Kantje boord
Een zeer Brits geheim
De sigaar in Brussel
Een katholiek verbranden
Ted of Sylvia?
Ongeschikt voor klassenstrijd
Het weer in Arnhem
Spoedeisende Hulp
De loodgieter en de kleine prins
Het paard van Troje
Aan de schandpaal!
Portobello Hipster
Elke dag feest
Diana is terug
Geliefd door allen
Koken in vredestijd
Een genetisch zootje
E-mail een elfje
De plassende Neanderthaler
Fictieve Britten
Blote boerka
Is Van Gaal een kalkoen?
Een makelaar op hoge hakken
Een jongen uit Westminster
Avontuur in Amsterdam
Amalia & George
Zachtjes juichen
Menselijk afval
D-Day voor poёzie
Een hond in Londen
Van Gaal en Wurst
Baby King George
De Virgin trein uit Birmingham
Nucleaire gastvrijheid
Vladimir de Viking
Ski-meisje met snor
Bericht vanuit de badkuip
Een consequent voornemen
De wet van Nigella
Cowboy in het koninkrijk
Een boze filantroop
Oligarch met rode paraplu
Het leven van de anderen